Gardrop

arabuluculuk parabuluculuk gibi değil şimdi. her parabulucu arabulucu olmayacağı gibi her arabulucu parabulucu da olmaz. ya da tam tersi durumların söz konusu olduğu zamanlar da mevcut değil demek doğru değil tabi. yani işin aslı ile fotokopisi farklı, mürekkebin yoğunluğuna bağlı olarak netliğinde değişmeler yaşanabiliyor. bi orijinalini gör de ondan sonra bak öyle mi değil mi, hemen yaftalama. kabartmatozu gibi büyütüyorsun meseleyi. önceden ısıtılmış 280 derecelik fırın benzeri bir ortamda kekini öne sürmen; işte o zaman en doğru zaman olduğunu kanıtı niteliğinde olur ve görürsün ne hoş bir seda içerisinde büyüyor. sıcak sıcak yemeyin, mide zafiyeti var bunun, izafiyet teorisi var. sonra uğraşmayın bir de onlarla. beyinde öyle, çok ısıtıp yiyorsunuz sonra içinize oturuyor, komple devreler yanıyor. ara sıra dışarı çıkarıp bi gezdirin, parka marka ne biliyim bi yerlere gitsin, öyle yeyin, lezzeti kabuğunda, kıvrımlarında.

umurunda olmadan insanların etrafında olması ne kadar doğalsa onların da umurunda olmadan senin onların etrafında varolman o kadar doğal. neden birini üstün görme peşinde koşmakta ısrar ediyorsun kal olduğun gibi ve olmaya devam etmek istediğin biçimde. içinde endişe olmasın hallet her bir sorunu, çöz ve temizlen. birini sevmiyorsan git söyle. o yanındayken senin diğer tarafına bakarken ondan haz etmiyorsan yüzü tekrar sana dönükken cicin olmasın o senin. gerçekçi olmaya çalış, bırak politikayı politikacılar yapsın, sen çıkarların uğruna değil anlamlı ve elinden geldiğince mutlu bir hayat için çabala. bir çok kişi kaybolacak ama kazandığın azınlık gerçek kişiler topluluğunu oluşturan yıldızlar takımın olacak. birini tanımadan onun hakkında yargıda bulunmaktan kaçın, tanımadığın halde karakteri hakkında ruh çözümlemesi yapma.ilk kez görüyorsun ne biliyorsun o an psikolojisi ne berbat durumda ve sen sırf o yüzden yapısını o sanıyorsun. çekiştirip millete kötü tanıtıyorsun belki. tanıyınca tüm her şeyin değiştiğini anladığın ve deneyimlerinden çıkarman gerektiği halde neden hala tekrar ve tekrar aynı doğrultunun kurbanısın. önyargı ve çevrenin etkisinden kurtul ve seni kötü emellerine alet ettirecekleri o gazozu sakın içme.

H.A:h.a.

Aynı anda etrafındaki herkesi mutlu etmenin mümkün olmadığı bir hayatta kendi mutluluğunun da tam anlamıyla gerçekleşmesi pek mümkün olmuyor. Terazi misali biri artarken diğeri azalıyor, biri yukarı diğeri aşağı giden psikozlar seni sarıyor. Herkese ve her şeye yetişmeye çalışayım derken bir kopukluk yaşandığı vakit ardı arkası kesilmiyor ve işte o esnada devreye çorap söküğü giriyor. Pamuk ipliğine bağlı çorap sökükleri. Tam tabiri bu olmasını istiyorum, anlaşılması güç gibi kolay gibi, saçma sapan uydurulmuş bir hayat gibi. Atılıp satmamaya çalışırken parakende olan ve peşin fiyatlar biçilen sen oluyorsun en nihayetinde. Raf ömrün dolduğu halde kimsenin umurunda olmadığı bir köşede tek başına farkedilmeyi beklemekle geçiyor hayat bazen. Geleceği olanların göreceği şey herkes için aynı hazzı uyandırmayabiliyor dahasını isterken azına razı olabilmeyi öğreniyorlar günler geçtikçe. Saçmasapan olmayan sonlar yaratmaya çalışırken bitiyor son deneme hakkımız, son demlenmelerde başarsak da başaramasak da uçurumdan aşağı salıveriliyoruz. Sonrası bulutlar sonrası sonsuz, bilinmeyenen başlangıç saati. Alarmını kurmak istemez bu sefer yalnız, yalnızlıktan uyandıracak kimsesi de olmaz. Zaten uyusa da uyansa da ardından ilelebet bir uykuya adım atacaktır. Bıraktığı ayak izleri ise havada şekiller çizen ve arkada kalanlara görünen siluetler silsilesi.

h.a

Tam uyuyacaktım, uyumak üzereydim, yattım ama uykunun şuan gelmek istemediğini farkettim. Sonra düşüncelere daldım, kafamdaki bin türlü tilkiyi saymaya başladım falan ama nafileydi. Derken aklıma bir anım geldi, saate baktıktan sonra gelen bir anıydı bu…

Çocukken, yatmadan önce, eğer saate bakarsam uykumun kaçıyordu. Öyle bir takıntılı ruh haline sahiptim. Hastalık derecesine varacakken büyüdüm de sağlık kuruluşlarıyla uğraşma derdinden kurtuldum. Neyse ne diyordum, hah, hatırladım… Şimdi, yani bundan bi 10-12 sene öncesinin şimdisi, yatağa yatıyordum ve saati merak edip gayri ihtiyari bakıveriyordum. Vay sen misin bakan, arkadaş saati öğrenip; “kaç saat sonra uyanacağım, şimdi uyusam kaç saat uyumuş oluyorum, şimdi şu kadar zaman geçti…” şeklinde düşüncelere kafamda gezindirmeye başlıyordum. Daha kötüsü ise, “bayadır uyuyamadım acaba saat kaç olmuştur”, deyişim ve tekrar bakmam ile tüm bunlar başa sarması oluyordu. Saat ile açılan konu bin türlü yere varıyordu muhakkak. Zaten o kadar saat uyuyamama bir saat yüzünden olmasa gerek. Konu konuyu açıyor çöpüydü otuydu derken bir şekilde uyuyakalıyordum. Zamanında az koyun saymadım bu nedenle, onu da denedim yani; ama pek başarılı sonuçlar alınmıyordu çoğu kez.

Uyuyakalıp sabah nasıl uyandığımı hatırlamaya çalışma alışkanlığım o zamandan kalan bir davranış herhalde. Her halde uyuyakalabiliyorum artık, hiç sıkıntı çekmiyorum. Uzun zamandan sonra, direk yatış ve uyuyuş düzeneğim bugün bozuldu ve aklıma gelenlerin aklımda kalmamasını istedim. Saatlerle alıp veremeyişlerimi de başka sefere, diğer bir uykumun kaçmasında yazarım artık.

Bu da böyle bir anımdı işte (hep bunu söylemek istemiştim)…

h.a;H.A